คุณครูกับนักเรียน(ซึ้งครับ)
    
    
    
    
    
พื้นที่โฆษณา      พื้นที่โฆษณา      โรงงานผลิตโฟม eva tel. 083-9999217      พื้นที่โฆษณา
กำลังแสดงผล 1 ถึง 3 จากทั้งหมด 3

ชื่อกระทู้: คุณครูกับนักเรียน(ซึ้งครับ)

  1. #1
    สุดยอดสมาชิก PaPaYa's Avatar
    วันที่สมัคร
    Dec 2006
    สถานที่
    กลุ่ม ตากลม
    ข้อความ
    2,007
    ขอบคุณ
    0
    ได้รับขอบคุณ 1 ครั้ง ใน 1 ข้อความ
    ผลการให้คะแนน
    13

    Thumbs up คุณครูกับนักเรียน(ซึ้งครับ)



    คุณครูทอมป์สันโกหกนักเรียนชั้น ป.5 ของครูทั้งชั้นซะแล้วตั้งแต่วันแรกเลยด้วย คุณครูบอกเขาว่าครูรักเด็กๆเท่ากันหมดเลยแต่นั่นก็เป็นไปไม่ได้[เพราะว่ามีเด็กตัวเล็กๆท่าทางขี้เกียจคนนึงชื่อเท็ดดี้ สต๊อดดารด์
    ครูทอมป์สันได้จับตาดูเท็ดดี้มาปีนึงและสังเกตว่าเขาไม่ค่อยเล่นดีๆกับเด็กคนอื่นเท่าไหร่ เพราะว่าเสื้อผ้าของเขาสกปรกและเค้าตัวเหม็นหึ่งอยู่ตลอดเ วลาด้วยแหละ และบางทีเท็ดดี้ก็เกเรด้วยถึงขั้นที่ว่าครูทอมป์สันสนุกกับการตรวจงานของเท็ดดี้ด้วยหมึกสีแดงกากบาทไปหนาๆ และใส่ตัว F ลงไปบนหัวกระดาษ
    ที่โรงเรียนที่คุณครูทอมป์สันสอน
    คุณครูต้องทบทวนประวัติของเด็กแต่ละคนด้วย และครูก็ไม่ยอมตรวจประวัติของเท็ดดี้จนกระทั่งเหลือแฟ้มสุดท้าย แต่เมื่อคุณครูตรวจแฟ้มเข้า ครูทอมป์สันก็แปลกใจใหญ่เลยครับเมื่อพบว่า
    ครูชั้น ป. 1ของเท็ดดี้วิจารณ์มาว่า
    "น้องเท็ดดี้เป็นเด็กที่ฉลาดและร่าเริงทำงานเรียบร้อยมารยาทดีเป็นเด็กที่น่ารักมากทีเดียว"

    คุณครูที่สอนเท็ดดี้ตอน ป.2เขียนว่า[
    "เท็ดดี้เป็นเด็กที่เรียนเก่งมากเพื่อนๆชอบกันทุกคนแต่กำลังมีปัญหาเพราะแม่ของเท็ดกำลังป่วยหนักและชีวิตทางบ้านต้องลำบากมากแน่ๆ"

    คุณครูที่สอนเท็ดดี้ตอน ป. 3 เขียนว่า
    "เขาเสียใจมากที่เสียแม่ไปเขาพยายามเต็มที่แล้วแต่คุณพ่อก็ไม่ค่อยให้ความรักความสนใจเขาเท่าไหร่และชีวิตที่บ้านเขาต้องส่งผลกระทบต่อเขาแน่ๆถ้าไม่มีคนยื่นมือเข้ามาช่วย

    คุณครูที่สอนเท็ดดี้ตอน ป.4 เขียนว่า
    "เท็ดดี้ไม่ยอมเข้าสังคมและไม่ค่อยสนใจการเรียนเท่าที่ควรไม่ค่อยมีเพื่อนและหลับในห้องเรียน

    ตอนนี้คุณครูทอมป์สันรู้ถึงปัญหาแล้วและอับอายในการกระทำของตนเองมาก ครูรู้สึกแย่ยิ่งกว่าเดิมอีกเมื่อนักเรียนในห้องซื้อของขวัญวันคริสต์มาสมาให้ ห่อในกระดาษสีสดๆ[พร้อมผูกโบว์อย่างดี ยกเว้นแต่ของเท็ดดี้ของขวัญของเท็ดดี้ถูกห่ออย่างหยาบๆในกระดาษลูกฟูกหนาๆที่ได้มาจากถุงใส่กับข้าว ครูทอมป์สันกัดฟันเปิดกล่องของเท็ดดี้ดูกลางกองของขวัญอื่นๆ เด็กบางคนเริ่มหัวเราะเมื่อเห็นว่าเท็ดดี้ให้กำไลลูกปัดที่ไม่ครบเส้นและขวดน้ำหอมที่เหลือน้ำอยู่ก้นขวดแก่เธอ
    แต่ครูก็หยุดเสียงหัวเราะของเด็กเมื่อครูเอ่ยขึ้นว่า กำไลเส้นนั้นสวยเพียงใดสวมมันไว้ที่ข้อมือและฉีดน้ำหอมไปบนข้อมือด้วยเท็ดดี้ สต๊อดดารด์อยู่เย็นให้นานพอที่จะพูดว่า
    "ครูทอมป์สันครับ วันนี้ครูตัวหอมเหมือนที่แม่ผมเคยหอมเลยครับ[ หลังจากที่นักเรียนทุกคนกลับบ้าน

    ครูทอมป์สันก็ร้องไห้อย่างนั้นเป็นชั่วโมง วันนั้นเอง คุณครูเลิกสอนหนังสือ เลิกสอนการเขียนและเลิกสอนเลขคณิตคุณครูเริ่มสอนเด็กๆแทนคุณครูทอมป์สันเอาใจใส่เท็ดดี้เป็นพิเศษ เมื่อครูพยายามช่วยเขาจิตใจของเขาก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งยิ่งครูให้กำลังใจเท็ดดี้เท่าไหร่เขาก็ยิ่งตอบรับเร็วขึ้นเท่านั้น

    ภายในสิ้นปีนั้นเท็ดดี้ได้กลายเป็นเด็กที่ฉลาดที่สุดในห้องและแม้ว่าคุณครูจะบอกว่าครูรักเด็กทุกคนเท่ากัน เท็ดดี้ก็ได้กลายไปเป็น"ศิษย์โปรด"ของครู

    หนึ่งปีต่อมา คุณครูพบจดหมายอยู่ใต้ประตู จดหมายนั้นมาจากเท็ดดี้บอกครูว่าคุณครูยังเป็นครูที่ดีที่สุดที่เขาเคยมี

    หกปีต่อมาครูก็ได้จดหมายจากเท็ดดี้อีก บอกว่าเขาเรียนจบ ม.ปลายแล้วได้ที่สามในทั้งระดับ และคุณครูยังคงเป็นครูที่ดีที่สุดที่เขาเคยเจอมาในชีวิต

    สี่ปีหลังจากนั้น คุณครูก็ได้จดหมายอีก บอกว่าแม้ว่าชีวิตเขาจะลำบากบ้าง เขาก็ไม่ได้เลิกเรียนหนังสือและจะจบปริญญาตรีในเร็วๆนี้ด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง(เหรียญทอง) และยังย้ำกับครูทอมป์สันว่าคุณครูเป็นครูที่ดีที่สุดและเป็นครูคนโปรดในชีวิตเขา
    จากนั้นสี่ปีผ่านไปแต่จดหมายอีกฉบับหนึ่งก็มาครั้งนี้เขาอธิบายว่าหลังจากที่เขาได้รับปริญญาตรีแล ้ว เขาตัดสินใจที่จะเรียนต่ออีกนิด จดหมายนั้นอธิบายว่าคุณครูยังเป็นครูคนที่ดีที่สุดที ่เขาเคยมี แต่ตอนนี้ชื่อของเขายาวขึ้นอีกหน่อยจดหมายนั้นลงชื่อว่า นพ.ทีโอดอร์ เอฟ สต๊อดดารด์

    เรื่องยังไม่จบแค่นี้นะ คือว่าฤดูใบไม้ผลินั้นก็ยังมีจดหมายมาอีก เท็ดดี้บอกว่าเขาได้เจอสาวคนนึงและก็จะแต่งงานกัน เขาอธิบายว่าพ่อของเขาได้เสียไปเมื่อสองสามปีก่อนและ เขาสงสัยว่าคุณครูทอมป์สันจะตกลงมานั่งในที่นั่งสำหรับพ่อเจ้าบ่าวในงานแต่งงานหรือไม่
    แน่นอนที่สุดครูทอมป์สันก็มาและทายสิว่าเกิดอะไรขึ้น คุณครูใส่กำไลข้อมือเส้นนั้นเส้นที่มีลูกปัดหายไปหลายลูกและต้องฉีดน้ำหอมที่เท็ดดี้จำได้ว่าแม่เขาฉีดตอนที่ฉลองเทศกาลคริสต์มาสครั้งสุดท้ายด้วยกัน ครูกับศิษย์กอดกันกลมเลย

    และคุณหมอเท็ดก็กระซิบในหูคุณครูทอมป์สันว่า "ขอบคุณมากนะครับคุณครูที่เชื่อในตัวผมขอบคุณมากที่ทำให้ผมรู้สึกสำคัญและแสดงให้ผมเห็นว่าผมสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆได้
    รูทอมป์สันกระซิบตอบพร้อมน้ำตานองหน้าว่า"หมอเท็ดเธอเข้าใจผิดแล้วแหละเธอต่างหากที่สอนครู ว่าครูสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆได้ ครูไม่รู้จักการสอนจนกระทั่งครูได้พบได้รู้จักเธอนั่นแหละ"


    เติมเต็มหัวใจของคนอื่นด้วยความรักเสียแต่วันนี้ส่งต่อเรื่องนี้ไปให้คนอื่นได้อ่านด้วยและโปรดจำว่า ไม่ว่าคุณจะไปไหนหรือทำอะไร คุณจะมีโอกาสที่จะสัมผัสและ/หรือเปลี่ยนอนาคตของคนอื่นเสมอขอให้คุณสัมผัสและเปลี่ยนอนาคตของคนอื่นในทางทีดีด้ว ยล่ะ
    ---------------------------------------------------------------------------------------

    ข้อมูลจากฟอเวิร์ดเมล์ อ่านแล้วขนลุกด้วยความซาบซึ้ง
    แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย PaPaYa : 19-07-2007 เมื่อ 19:20
    Catch the Wind
    ตา-กลม ตาก-ลม สังคม สองล้อ
    PaPaYa

  2. #2
    สุดยอดสมาชิก PaPaYa's Avatar
    วันที่สมัคร
    Dec 2006
    สถานที่
    กลุ่ม ตากลม
    ข้อความ
    2,007
    ขอบคุณ
    0
    ได้รับขอบคุณ 1 ครั้ง ใน 1 ข้อความ
    ผลการให้คะแนน
    13

    มาตรฐาน อันนี้ไม่ใช่ครูกะนักเรียนแต่ดีมากเหมือนกัน

    > ครั้งหนึ่ง มีบ้านหลังหนึ่งมีสามี ภรรยา ลูกชาย และอาม่าแก่ๆคนหนึ่ง อาม่าแก่มาก
    >
    > และไม่แข็งแรง มีอาการมือสั่นตลอดเวลา ทำให้ถือของลำบาก โดยเฉพาะ เวลาที่อาม่า
    >
    > ทานข้าวร่วมกับครอบครัว อาม่าจะถือชามข้าวได้ลำบากและทำข้าวหกลงบน โต๊ะตลอด
    >
    > เวลาลูกสะใภ้อาม่ารำคาญกับเรื่องนี้มาก จึงปรึกษากับสามี ว่าเวลาอาม่า ทานข้าวเขาจะ
    >
    > ทำข้าวหกเกลื่อนโต๊ะ นางทนไม่ได้เพราะมันทำให้รู้สึกกินข้าวไม่ลง สามีก็ไม่รู้
    >
    > จะทำอย่างไร เพราะเขาไม่สามารถทำให้อาม่าหายมือสั่นได้
    >
    >
    > อีกไม่กี่วัน ลูกสะใภ้ก็พูดกับสามีเรื่องนี้อีก ว่าจะไม่แก้ไขอะไรเลยหรือ นางทน
    >
    > ไม่ได้แล้ว หลังจากโต้เถียงกันไปสักพัก สามีก็ยอมตามภรรยา โดยเมื่อ ถึงเว ลาทาน
    >
    > ข้าว เขาจะจัดให้แม่นั่งแยกโต๊ะต่างหากเพียงคนเดียว และใช้ถ้วยข้าว ถูกๆบิ่นๆ
    >
    > เพราะอาม่าทำถ้วยแตกบ่อยๆ
    >
    >
    > เมื่อถึงเวลาทานข้าว อาม่าเศร้าใจ มาก เพราะอาม่าก็ไม่มีปัญญาจะแก้ไข อะไรได้ นาง
    >
    > นึกถึงอดีต ที่นางเลี้ยงดูลูกชายด้วยความรักเสมอมา นางไม่เคยบ่นต่อ ความเหนื่อย
    >
    > ยาก และเวลาที่ลูกชายเจ็บไข้นางก็ดูแลอย่างดี เวลาลูกชายมีปัญหาก็ ช่วยแก้ไขทุก
    >
    > ครั้ง แต่ตอนนี้อาม่ารู้สึกว่าถูกทิ้ง อาม่าเสียใจมาก
    >
    >
    > หลายวันผ่านไป อาม่ายังเศร้าใจ รอยยิ้มเริ่มจางหายไปจากใบหน้าของ เขา หลานชาย
    >
    > น้อยๆของอาม่าซึ่งเฝ้าดูทุกอย่างมาตลอดก็เข้ามาปลอบใ จและบอกคุณย่า ว่า เขารู้ว่า
    >
    > คุณย่าเสียใจมากที่พ่อแม่ของเขาทำแบบนี้ แต่หลานชายมีวิธีที่จะให้อา ม่ากลับไป< /SPAN>
    >
    > ทานข้าวรวมกับทุกคนได้
    >
    >
    > ความหวังเริ่มเกิดขึ้นในหัวใจของหญิงชรา จึงถามหลานชายว่าจะทำอย่าง ไร หลานก็ตอบ
    >
    > ว่าเย็นนี้ให้คุณย่าแกล้งทำชามของคุณย่าตกแตกเหมือนก ับไม่ได้ตั้งใจ อาม่าได้ฟัง
    >
    > ก็แปลกใจ แต่เด็กน้อยยืนยันว่า ให้คุณย่าทำตามที่บอก ที่เหลือปล่อย เป็นหน้าที่
    >
    > ของหลานเอง
    >
    >
    > และแล้วเมื่อได้เวลาอาหารเย็น หญิงชราก็ตัดสินใจลองทำตามที่หลานพูด เพื่อจะดูว่า
    >
    > หลานมีแผนอะไร หญิงชรายกถ้วยข้าวเก่าที่เต็มไปด้วยรอยบิ่นขึ้นแล้ว แกล้งปล่อยลง
    >
    > บนพื้นเหมือนกับหลุดมือ ถ้วยข้าวเก่าๆแตกกระจายยับเยิน ลูกสะใภ้เห็น ถ้วยแตกเสีย
    >
    > หายก็ลุกขึ้นเตรียมจะด่าว่าอาม่า แต่ลูกชายตัวน้อยของนางกลับชิงพูด ขึ้นมาก่อน
    >
    > ว่า "คุ ณย่าทำไมทำชามแตกหมดเลยล่ะครับ หนูกะว่าจะเก็บไว้ให้คุณแม่ใช้ตอนแก่นะ แล้วคุณแม่
    > จะได้ใช้ชามเก่าที่ไหนกันล่ะเนี่ย..."
    >
    >
    > ลูกสะใภ้เมื่อได้ยินลูกชายพูดเช่นนี้ก็หน้าซีดและด่า อาม่าไม่ออกอีก ต่อไป นางรู้
    >
    > ทันทีว่าสิ่งที่นางทำจะเป็นตัวอย่างให้ลูกชายของนางป ฏิบัติเมื่อนาง แก่ตัวลง นาง
    >
    > รู้สึกอับอายและสำนึกกับการกระทำของตัวเอง
    >
    >
    > ตั้งแต่นั้นมา ทุกคนก็ทานข้าวรวมกันมาตลอด
    >
    >
    >
    >
    >
    > ตรงกับคำยอดฮิตตอนนี้พอดี " ทำดีให้เด็กดู "
    Catch the Wind
    ตา-กลม ตาก-ลม สังคม สองล้อ
    PaPaYa

  3. #3
    Senior Member lucifer_flee's Avatar
    วันที่สมัคร
    Feb 2007
    ข้อความ
    2,309
    ขอบคุณ
    0
    ได้รับขอบคุณ 0 ครั้ง ใน 0 ข้อความ
    ผลการให้คะแนน
    13

    มาตรฐาน


    ทั้งสองเรื่องให้ข้อคิดที่ดีมากๆเลยครับผม พี่ปัน
    ขอบคุณมากๆคร๊าบบบ (อยากอ่านเรื่องดีๆแบบนี้อีก)
    Pae. (เป้)
    Email. sumeth.zard@gmail.com
    Tel. 087-607-1827

Bookmarks

กฎการส่งข้อความ

  • You may not post new threads
  • You may not post replies
  • You may not post attachments
  • You may not edit your posts
  •