จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

[jodeci]

มีเรื่องราวดีๆจะมาเผยแพร่ให้กำลังใจสหายทั้งหลายนะค รับ อยากจะให้ลองอ่านดูว่า ความหวัง จินตนาการ และแรงบันดาลใจ คือสิ่งสำคัญที่จะพลักดันให้เราก้าวไปสู่จุดหมาย เพื่อนพ้องและสหายก็มีส่วนที่จะดันหลังให้เราผ่านช่ว งเวลาที่ยากเข็ญ ขอเพียงแต่ว่าเราเชื่อมั่นในสิ่งที่เรารักและมุ่งมั่ นว่าจะทำให้สำเร็จ ผมเชื่อว่าทุกท่านสามารถมีความสุขกับสิ่งที่ท่านรัก

ผมไม่ได้ถ้วยรางวัลจากจดหมายนี้ และก็ไม่ได้อะไรจากการช่วยเหลือเด็กคนนี้ ผมมีแต่ดวงใจของผมกับพลังงานผ่านคำพูดและการต้อนรับอ ย่างมิตรสหาย วันข้างหน้าก็มีJodeciคนใหม่ สิ่งที่ผมทำมันก็แค่เรื่องเล็กน้อยในจักรวาล ท่านเป็นใครที่ใหนมาก็ช่างผมไม่ได้สนใจ ท่านจะเจอเรื่องร้ายๆจากข้างนอกมาอย่างไรผมก็ไม่สน ในห้วงเวลาเดียวที่ผมยอมรับท่าน และสหายทั้งหลายยื่นมือมาต้อนรับท่าน เมื่อท่านเข้ามาในโลกของมาสด้าคลาสสิค ท่านคือสหายของพวกเรา

แค่ห้วงเวลา80กิโลเมตรต่อชั่วโมง...เสียงเครื่องยนต์ คำราม สายลมประทะใบหน้า ภายใต้สัญลักษณ์ Ride With Pride แค่นี้ผมก็เป็นอิสระแล้ว...

[jodeci]

จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

สวัสดีครับ พี่ Jodeci

วันนี้ผมเข้ามาเช็คเมลล์ที่ร้านเน็ต ลองเปิดเข้าไปดูในบอร์ดมาสด้าเป็นครั้งแรก แล้วรู้สึกอึ๊ง... และรู้สึกโชคดีอยู่หลายเรื่อง...

-เรื่องแรก รู้สึกอึ๊งเมื่อเห็น สีนวล เมื่อเคยเป็น มาสด้าหน้อย...สีน้ำเงิน ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเมย์ไม่ตั้งใจทำรถ และคงไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมาทำเพื่อขายแน่ๆ แต่ทำได้เท่านี้ผมก็ยอมรับแล้ว

-เรื่องที่สอง อึ้งเมื่อเห็นว่าพี่นาวี แท้จริงแล้วมีอิทธิพลต่อ มาสด้าคลับ ขนาดไหน และผมว่าพี่ไม่ได้แค่รัก มาสด้า แค่นั้น แต่ คลั่ง เลย หลังจากที่ได้อ่านข้อความต่างๆ ก็ถึงได้เข้าใจว่า ต่อไปนี้ไม่ควรจะโอดครวญเรื่องรถอีกแล้ว เพราะเราไม่ใช่คนเดียวแน่ที่เคยรู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันนั้นผมกลับมาเล่าให้พ่อ (ที่เคยไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถรุ่นนี้ เพราะอะไหล่หายาก และเพื่อนที่บอกผมว่ารถเก่าที่ใครๆขายให้กันแล้วบอกว ่าสมบัติผัดกันชมนั้น ไม่จริง แต่น่าจะเป็นสมบัติผัดกันก่ายหน้าผากมากกว่า) พอได้ฟังว่า มีพี่ใจดีคนหนึ่งเค้าให้อะไหล่รถมา แล้วยังช่วยทำที่ปัดน้ำฝน กับที่เปิดฝากระโปงให้ แถมเลี้ยงข้าวอีก แล้วยังบอกว่าจะช่วยดูแลรถให้ อาทิตย์หน้าจะล้างคาร์บูให้ พ่อผมและคนอื่นๆที่เล่าให้ฟัง อึ้งกับไปหมด ไม่คิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องจะทำให้กันได้ขนาดนี้
***ผมขอสารภาพตามตรงเลยว่าตอนแรกแอบคิดน้อยใจว่า ถ้าเรามีเงินใครละจะไปอยากใช้รถเก่าๆ ดับๆ ติดๆ สนิมผุเกอะกัง แต่วันนี้ผมก็เกิดคำถามว่า ระหว่างความสะดวกสบาย กับ ความทรงจำที่งดงามนั้น คนเราโหยหาสิ่งใดมากกว่ากัน แต่สำหรับผม ที่เห็นชัดๆตอนนี้ อย่างน้อยก็คนหนึ่งละที่กำลังบอกผมว่า ความทรงจำที่งดงามนั้นสามารถทำให้คนเรา อดทน รอคอย เพียรพยายาม เพื่อให้ได้มาซึ่งความภาคภูมิใจ
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ใช้รถรุ่นนี้ เพราะมันคงเทียบไม่ได้เลยกับการที่เราขับรถใหม่วิ่งฉ ิว เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่หัวใจมีแต่ความแห้งแล้งอยู่บนท้องถนนที่เอาแต่ขับ รถปาดหน้า แซงกัน บีบแตรไล่กัน

คืนนั้นผมขับรถกลับมา ถูกคนบีบแตรไล่อยู่หลายยก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราโหดร้ายกันจัง ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงคิดว่า ทำไมรถผมไม่มีแตรนะ จะได้บีบแตรกลับ ทำไมไม่มีเครื่องยนต์ 2000 นะ จะได้ใส่เกียร์ห้า ขับแซงปาดหน้าสักทีให้มันรู้กันไป... แต่หลังจากวันนี้ไม่ว่าใครจะบีบแตรใส่อีกผมจะไม่สนใจ อีกแล้ว ทันที่ที่กลับถึงบ้าน ผมติดสติ๊กเกอร์ไว้ที่ท้ายรถ แล้วแอบยิ้มอยู่คนเดียวกลางดึก.

RIDE WITH PRIDE

ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจคำนี้แล้วละครับ.

ผมนี่โชคดีจริงๆ ขอบคุณมากครับพี่นาวี.

[freekick]

จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

สวัสดีครับ พี่ Jodeci

วันนี้ผมเข้ามาเช็คเมลล์ที่ร้านเน็ต ลองเปิดเข้าไปดูในบอร์ดมาสด้าเป็นครั้งแรก แล้วรู้สึกอึ๊ง... และรู้สึกโชคดีอยู่หลายเรื่อง...

-เรื่องแรก รู้สึกอึ๊งเมื่อเห็น สีนวล เมื่อเคยเป็น มาสด้าหน้อย...สีน้ำเงิน ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเมย์ไม่ตั้งใจทำรถ และคงไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมาทำเพื่อขายแน่ๆ แต่ทำได้เท่านี้ผมก็ยอมรับแล้ว

-เรื่องที่สอง อึ้งเมื่อเห็นว่าพี่นาวี แท้จริงแล้วมีอิทธิพลต่อ มาสด้าคลับ ขนาดไหน และผมว่าพี่ไม่ได้แค่รัก มาสด้า แค่นั้น แต่ คลั่ง เลย หลังจากที่ได้อ่านข้อความต่างๆ ก็ถึงได้เข้าใจว่า ต่อไปนี้ไม่ควรจะโอดครวญเรื่องรถอีกแล้ว เพราะเราไม่ใช่คนเดียวแน่ที่เคยรู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันนั้นผมกลับมาเล่าให้พ่อ (ที่เคยไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถรุ่นนี้ เพราะอะไหล่หายาก และเพื่อนที่บอกผมว่ารถเก่าที่ใครๆขายให้กันแล้วบอกว ่าสมบัติผัดกันชมนั้น ไม่จริง แต่น่าจะเป็นสมบัติผัดกันก่ายหน้าผากมากกว่า) พอได้ฟังว่า มีพี่ใจดีคนหนึ่งเค้าให้อะไหล่รถมา แล้วยังช่วยทำที่ปัดน้ำฝน กับที่เปิดฝากระโปงให้ แถมเลี้ยงข้าวอีก แล้วยังบอกว่าจะช่วยดูแลรถให้ อาทิตย์หน้าจะล้างคาร์บูให้ พ่อผมและคนอื่นๆที่เล่าให้ฟัง อึ้งกับไปหมด ไม่คิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องจะทำให้กันได้ขนาดนี้
***ผมขอสารภาพตามตรงเลยว่าตอนแรกแอบคิดน้อยใจว่า ถ้าเรามีเงินใครละจะไปอยากใช้รถเก่าๆ ดับๆ ติดๆ สนิมผุเกอะกัง แต่วันนี้ผมก็เกิดคำถามว่า ระหว่างความสะดวกสบาย กับ ความทรงจำที่งดงามนั้น คนเราโหยหาสิ่งใดมากกว่ากัน แต่สำหรับผม ที่เห็นชัดๆตอนนี้ อย่างน้อยก็คนหนึ่งละที่กำลังบอกผมว่า ความทรงจำที่งดงามนั้นสามารถทำให้คนเรา อดทน รอคอย เพียรพยายาม เพื่อให้ได้มาซึ่งความภาคภูมิใจ
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ใช้รถรุ่นนี้ เพราะมันคงเทียบไม่ได้เลยกับการที่เราขับรถใหม่วิ่งฉ ิว เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่หัวใจมีแต่ความแห้งแล้งอยู่บนท้องถนนที่เอาแต่ขับ รถปาดหน้า แซงกัน บีบแตรไล่กัน

คืนนั้นผมขับรถกลับมา ถูกคนบีบแตรไล่อยู่หลายยก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราโหดร้ายกันจัง ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงคิดว่า ทำไมรถผมไม่มีแตรนะ จะได้บีบแตรกลับ ทำไมไม่มีเครื่องยนต์ 2000 นะ จะได้ใส่เกียร์ห้า ขับแซงปาดหน้าสักทีให้มันรู้กันไป... แต่หลังจากวันนี้ไม่ว่าใครจะบีบแตรใส่อีกผมจะไม่สนใจ อีกแล้ว ทันที่ที่กลับถึงบ้าน ผมติดสติ๊กเกอร์ไว้ที่ท้ายรถ แล้วแอบยิ้มอยู่คนเดียวกลางดึก.

RIDE WITH PRIDE

ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจคำนี้แล้วละครับ.

ผมนี่โชคดีจริงๆ ขอบคุณมากครับพี่นาวี.

ได้อ่านแล้ว..รู้สึกได้เรยยยคับอารมณ์เดียวกัน...ซึ้ งงงงงงง

[Pu-eternal]

ได้อ่านแล้ว..รู้สึกได้เรยยยคับอารมณ์เดียวกัน...ซึ้ งงงงงงง

เกิดอาการเดี่ยวกันเลยครับ

[แมงม่อน]

จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

สวัสดีครับ พี่ Jodeci

วันนี้ผมเข้ามาเช็คเมลล์ที่ร้านเน็ต ลองเปิดเข้าไปดูในบอร์ดมาสด้าเป็นครั้งแรก แล้วรู้สึกอึ๊ง... และรู้สึกโชคดีอยู่หลายเรื่อง...

-เรื่องแรก รู้สึกอึ๊งเมื่อเห็น สีนวล เมื่อเคยเป็น มาสด้าหน้อย...สีน้ำเงิน ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเมย์ไม่ตั้งใจทำรถ และคงไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมาทำเพื่อขายแน่ๆ แต่ทำได้เท่านี้ผมก็ยอมรับแล้ว

-เรื่องที่สอง อึ้งเมื่อเห็นว่าพี่นาวี แท้จริงแล้วมีอิทธิพลต่อ มาสด้าคลับ ขนาดไหน และผมว่าพี่ไม่ได้แค่รัก มาสด้า แค่นั้น แต่ คลั่ง เลย หลังจากที่ได้อ่านข้อความต่างๆ ก็ถึงได้เข้าใจว่า ต่อไปนี้ไม่ควรจะโอดครวญเรื่องรถอีกแล้ว เพราะเราไม่ใช่คนเดียวแน่ที่เคยรู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันนั้นผมกลับมาเล่าให้พ่อ (ที่เคยไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถรุ่นนี้ เพราะอะไหล่หายาก และเพื่อนที่บอกผมว่ารถเก่าที่ใครๆขายให้กันแล้วบอกว ่าสมบัติผัดกันชมนั้น ไม่จริง แต่น่าจะเป็นสมบัติผัดกันก่ายหน้าผากมากกว่า) พอได้ฟังว่า มีพี่ใจดีคนหนึ่งเค้าให้อะไหล่รถมา แล้วยังช่วยทำที่ปัดน้ำฝน กับที่เปิดฝากระโปงให้ แถมเลี้ยงข้าวอีก แล้วยังบอกว่าจะช่วยดูแลรถให้ อาทิตย์หน้าจะล้างคาร์บูให้ พ่อผมและคนอื่นๆที่เล่าให้ฟัง อึ้งกับไปหมด ไม่คิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องจะทำให้กันได้ขนาดนี้
***ผมขอสารภาพตามตรงเลยว่าตอนแรกแอบคิดน้อยใจว่า ถ้าเรามีเงินใครละจะไปอยากใช้รถเก่าๆ ดับๆ ติดๆ สนิมผุเกอะกัง แต่วันนี้ผมก็เกิดคำถามว่า ระหว่างความสะดวกสบาย กับ ความทรงจำที่งดงามนั้น คนเราโหยหาสิ่งใดมากกว่ากัน แต่สำหรับผม ที่เห็นชัดๆตอนนี้ อย่างน้อยก็คนหนึ่งละที่กำลังบอกผมว่า ความทรงจำที่งดงามนั้นสามารถทำให้คนเรา อดทน รอคอย เพียรพยายาม เพื่อให้ได้มาซึ่งความภาคภูมิใจ
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ใช้รถรุ่นนี้ เพราะมันคงเทียบไม่ได้เลยกับการที่เราขับรถใหม่วิ่งฉ ิว เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่หัวใจมีแต่ความแห้งแล้งอยู่บนท้องถนนที่เอาแต่ขับ รถปาดหน้า แซงกัน บีบแตรไล่กัน

คืนนั้นผมขับรถกลับมา ถูกคนบีบแตรไล่อยู่หลายยก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราโหดร้ายกันจัง ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงคิดว่า ทำไมรถผมไม่มีแตรนะ จะได้บีบแตรกลับ ทำไมไม่มีเครื่องยนต์ 2000 นะ จะได้ใส่เกียร์ห้า ขับแซงปาดหน้าสักทีให้มันรู้กันไป... แต่หลังจากวันนี้ไม่ว่าใครจะบีบแตรใส่อีกผมจะไม่สนใจ อีกแล้ว ทันที่ที่กลับถึงบ้าน ผมติดสติ๊กเกอร์ไว้ที่ท้ายรถ แล้วแอบยิ้มอยู่คนเดียวกลางดึก.

RIDE WITH PRIDE

ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจคำนี้แล้วละครับ.

ผมนี่โชคดีจริงๆ ขอบคุณมากครับพี่นาวี.

ชั้นไม่รู้จักพวกคุณแม้แต่คนเดียว แต่ชั้นอยากเจอพวกคุณมากๆ เหมือนอยากเจอเพื่อนที่หายไปละมั้ง

[jodeci]

ชั้นไม่รู้จักพวกคุณแม้แต่คนเดียว แต่ชั้นอยากเจอพวกคุณมากๆ เหมือนอยากเจอเพื่อนที่หายไปละมั้ง

สหายส่วนมากที่ป้าแดงนำพาเข้ามาในชีวิตผม ผมก็ไม่รู้จักพวกท่านมาก่อน แต่ผมก็รู้สึกดีมากมายที่ได้สหายมาสด้าร่วมเดินทางไป บนถนนมิตรภาพแห่งนี้ ตรามาสด้าไรด์วิธไพรด์น่าจะเป็นตราสารที่ทรงพลังที่ส ุดที่สามารถแทนคำว่ามิตรภาพได้

สักวันเราคงได้ทักทายและพบเจอกันตามกาลเวลาบนถนนที่ผ องเราถวิลหาอิสระผ่านสายลม Mazda Ride With Prideยินดีต้อนรับMaejo Scooter Clubด้วยไมตรีครับ ^ ^

[แมงม่อน]

หลังจากได้อ่านจดหมายน้อยของน้องคนนึงที่ส่งถึงคุณวี แล้ว อ่านซ้ำไปซ้ำมา จนลืมไปว่าโอ้นี่มันเที่ยงคืนแล้วรึนี่ แม่จ้าววว 0.20 แล้วชั้นนั่งอ่านอะไรได้นานขนาดนี้เชียวหรือ ชั้นไม่ชอบอ่านหนังสือเท่าใหร่ ยกเว้นขายหัวเราะ หรือ ภาษาอังกฤษของเด็กๆที่เป็นคำง่ายๆแบบกาตูนย์ๆนอกนั้น ไม่ชอบอ่าน อ่านแล้วง่วง
คาดว่า ชั้นนั่งตรงนี้ มาเกือบ 8 ชั่วโมงกว่าๆได้ 555++ มิน่าเมื่อยตูดจัง
ชั้นนั่งอ่าน อ่าน อ่าน บอร์ดมาสด้า หน้าที่ 1 เรื่อง ขอสติ๊กเกอร์ ชั้น เริ่มส่งข้อความ
และชั้นเห็นความจิงใจของผู้ชายคนนึง ชั้นอยากจะตอบแทนความมีน้ำใจของเขาบ้าง
ชั้นไม่รู้จะทำไง ชั้นเห็นคำว่าคะแนน ชั้นไม่รู้จะให้ยังไง ทำไม่เป็นเวปนี้มันเล่นอยากมากสำหรับชั้น
ลงรูปก็ยังทำไม่เป็นเลย ชั้นก็พยายามต่อ ดูที่เวปมาสเตอร์เขาแนะนำ ว่าเข้าตรงนั้นตรงนี้ พยายามเป็น ช.ม. มันก็ไม่ได้ t__t
ทำไมมันอยากจังว่ะ********(คิดในใจ)
จนในที่สุด เอ้ยกูมีกรูเกิลลลลลลลลล แปลสิว่ะ มันเขียนว่าอะไร จนมันขั้น 1 1 1 ตามที่เวปมาสเตอร์อธิบายใว้ แต่เอ?????? ทำไมคะแนนคุณวีก็ยังเลข 6 อยู่ดี
ที่แท้ มันไปขึ้นอีกทีนึง สาบานเลย เป็นครั้งแรกที่ให้คะแนนเป็น (เฮ้ออออออออ เหนื่อยโคตรๆ)

ชั้น นั่งอ่านข้อความของผู้ชายคนนึงเวสสีเหลืองๆมีหนวด จับใจความได้ว่า ชื่อเจต อยู่ภาคใต้มั้ง น่าจะ
แล้วก็มีผู้ชายคนนึง มาเม้นต่อข้างล่างเขาว่ามีอะใหล่ขาย ผู้ชายตัวแห้งๆยังจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร
อ่านไป หัวเราะไป เหมือน ละครหรือมันก็ไม่ใช่ มันเหมือน กาตูนย์ มั้ง 5555+ ลุ้นไง ว่าคนต่อไปจะพูดว่าอะไร
แล้วก็มีผู้ชายคนนึงที่มีโรงแรม ใส่รูปรถออสตินมั้ง มาเม้นต่ออีก
ชอบกาตูนย์ของคุณวีที่ บอกว่ามีคนโทรหา แล้วกาตูนย์อ้วนๆก็บอกว่า สงสัยมีคนอยากคุยด้วยมั้ง แล้วคุณวีบอกว่า ไม่ได้จ่ายบัตรเครดิต 5555555++
อ่านไปจนถึงหน้า 8 มั้ง เหมือนจะถึงตอนที่ คุนเจตเริ่มลงรูปคล่องแล้ว 55555+++เหมือนได้อะไหล่หลายชิ้นแล้วแหละ
แล้วก็มีคนที่ขับมาสด้าสีแดงมั้ง มากลับรูปให้บอกว่า รูปของเจตมันเอียงมองแล้วเวียนหัว
ก้ยังอ่านไม่หมดทุกกระทู้หลอก
เห็นนาฬิกาตกใจก่อน จะตี1แล้ว
เรื่องของเรื่อง อ่านจดหมายน้อย 2-3 รอบแล้ว ปริ้นออกมาเก็บใว้ อ่านแล้ว น้ำตาใหลดี (ใหลจิงๆนะ ไม่ได้แหล)[/SIZE][/COLOR][/SIZE][/COLOR]

[jodeci]

หลังจากได้อ่านจดหมายน้อยของน้องคนนึงที่ส่งถึงคุณวี แล้ว อ่านซ้ำไปซ้ำมา จนลืมไปว่าโอ้นี่มันเที่ยงคืนแล้วรึนี่ แม่จ้าววว 0.20 แล้วชั้นนั่งอ่านอะไรได้นานขนาดนี้เชียวหรือ ชั้นไม่ชอบอ่านหนังสือเท่าใหร่ ยกเว้นขายหัวเราะ หรือ ภาษาอังกฤษของเด็กๆที่เป็นคำง่ายๆแบบกาตูนย์ๆนอกนั้น ไม่ชอบอ่าน อ่านแล้วง่วง
คาดว่า ชั้นนั่งตรงนี้ มาเกือบ 8 ชั่วโมงกว่าๆได้ 555++ มิน่าเมื่อยตูดจัง
ชั้นนั่งอ่าน อ่าน อ่าน บอร์ดมาสด้า หน้าที่ 1 เรื่อง ขอสติ๊กเกอร์ ชั้น เริ่มส่งข้อความ
และชั้นเห็นความจิงใจของผู้ชายคนนึง ชั้นอยากจะตอบแทนความมีน้ำใจของเขาบ้าง
ชั้นไม่รู้จะทำไง ชั้นเห็นคำว่าคะแนน ชั้นไม่รู้จะให้ยังไง ทำไม่เป็นเวปนี้มันเล่นอยากมากสำหรับชั้น
ลงรูปก็ยังทำไม่เป็นเลย ชั้นก็พยายามต่อ ดูที่เวปมาสเตอร์เขาแนะนำ ว่าเข้าตรงนั้นตรงนี้ พยายามเป็น ช.ม. มันก็ไม่ได้ t__t
ทำไมมันอยากจังว่ะ********(คิดในใจ)
จนในที่สุด เอ้ยกูมีกรูเกิลลลลลลลลล แปลสิว่ะ มันเขียนว่าอะไร จนมันขั้น 1 1 1 ตามที่เวปมาสเตอร์อธิบายใว้ แต่เอ?????? ทำไมคะแนนคุณวีก็ยังเลข 6 อยู่ดี
ที่แท้ มันไปขึ้นอีกทีนึง สาบานเลย เป็นครั้งแรกที่ให้คะแนนเป็น (เฮ้ออออออออ เหนื่อยโคตรๆ)

ชั้น นั่งอ่านข้อความของผู้ชายคนนึงเวสสีเหลืองๆมีหนวด จับใจความได้ว่า ชื่อเจต อยู่ภาคใต้มั้ง น่าจะ
แล้วก็มีผู้ชายคนนึง มาเม้นต่อข้างล่างเขาว่ามีอะใหล่ขาย ผู้ชายตัวแห้งๆยังจำไม่ได้ว่าชื่ออะไร
อ่านไป หัวเราะไป เหมือน ละครหรือมันก็ไม่ใช่ มันเหมือน กาตูนย์ มั้ง 5555+ ลุ้นไง ว่าคนต่อไปจะพูดว่าอะไร
แล้วก็มีผู้ชายคนนึงที่มีโรงแรม ใส่รูปรถออสตินมั้ง มาเม้นต่ออีก
ชอบกาตูนย์ของคุณวีที่ บอกว่ามีคนโทรหา แล้วกาตูนย์อ้วนๆก็บอกว่า สงสัยมีคนอยากคุยด้วยมั้ง แล้วคุณวีบอกว่า ไม่ได้จ่ายบัตรเครดิต 5555555++
อ่านไปจนถึงหน้า 8 มั้ง เหมือนจะถึงตอนที่ คุนเจตเริ่มลงรูปคล่องแล้ว 55555+++เหมือนได้อะไหล่หลายชิ้นแล้วแหละ
แล้วก็มีคนที่ขับมาสด้าสีแดงมั้ง มากลับรูปให้บอกว่า รูปของเจตมันเอียงมองแล้วเวียนหัว
ก้ยังอ่านไม่หมดทุกกระทู้หลอก
เห็นนาฬิกาตกใจก่อน จะตี1แล้ว
เรื่องของเรื่อง อ่านจดหมายน้อย 2-3 รอบแล้ว ปริ้นออกมาเก็บใว้ อ่านแล้ว น้ำตาใหลดี (ใหลจิงๆนะ ไม่ได้แหล)

ท่านหญิงม่อน ผมก็อ่านมาหลายรอบแล้วเช่นกัน ปกติผมก็ไม่ได้จะอารมณ์ศิลปินขนาดที่ว่าจะอ่านหลายๆร อบ (แต่จริงๆผมก็ศิลปินแนวหน้าของบอร์ดนี้เลยหละ 555) แต่ก็ชอบนะ มันให้กำลังใจประมาณว่า อย่าพึ่งถอดใจ....พี่เขายังสู้เลย ก็เอาไว้เตือนสติตัวเองว่า พลังงานของเราขับเคลื่อนและหมุนทุกฟันเฟืองในบอร์ดมา สด้า

ว่างเว้นจากการงานก็เข้ามาเยี่ยมสหายทุกท่านที่นี่ก็ ได้ ท่านยังต้องเรียนรู้จักสหายที่นี่อีกเยอะ ที่ๆมีรอยยิ้มและคราบน้ำตา 555

ผมก็เข้าไปหน้ามึนตามลิ้งที่ท่านพาไปสู่โลกของท่าน ไปหยุดมองหน้าป้าย ทางหนีเมีย อยู่นานสองนาน 555 สงสัยจะสะดุดเพราะลังเลว่าจะหนีพ้นหรือเปล่านะครับ

ก็ยินดีที่ได้รู้จักท่านทั้งสองนะครับ เรื่องราวของผมก็บ้าบอสิ้นดี สหายที่นี่ก็สุดโต่ง เพื่อนพ้องอะไรมันจะดีกันขนาดนี้ ผมแทบจะนั่งพับเพียบคุยกันเลยนะเนี่ย ส่วนท่านหญิงม่อนก็จะรู้ว่าพวกเราคุยกันไม่จักจบจักส ิ้นเพราะแท้จริงแล้วไม่มีใครทำรถเสร็จซักคน 55555

ก็ขอบคุณในมิตรภาพของท่าน ได้feedbackมา100เต็มก็เหมือนเบียร์เต็มแก้ว จะรักษาไม่ให้มันหดหายไปได้อย่างไร จะแอบซดซักจอกสองจอกก็คงทำไม่ได้ จึงเป็นความรับผิดชอบที่ต้องทำตัวดีๆไม่ให้เสียชื่อเ สียง แต่อย่างเดียวที่ทำได้ดีเลยคือทำเรื่องบ้าบอให้เป็นป กติ 5555

[badboy234]

ซึ้งจริงๆเลยครับ

[sk9991]

จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

สวัสดีครับ พี่ Jodeci

วันนี้ผมเข้ามาเช็คเมลล์ที่ร้านเน็ต ลองเปิดเข้าไปดูในบอร์ดมาสด้าเป็นครั้งแรก แล้วรู้สึกอึ๊ง... และรู้สึกโชคดีอยู่หลายเรื่อง...

-เรื่องแรก รู้สึกอึ๊งเมื่อเห็น สีนวล เมื่อเคยเป็น มาสด้าหน้อย...สีน้ำเงิน ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเมย์ไม่ตั้งใจทำรถ และคงไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมาทำเพื่อขายแน่ๆ แต่ทำได้เท่านี้ผมก็ยอมรับแล้ว

-เรื่องที่สอง อึ้งเมื่อเห็นว่าพี่นาวี แท้จริงแล้วมีอิทธิพลต่อ มาสด้าคลับ ขนาดไหน และผมว่าพี่ไม่ได้แค่รัก มาสด้า แค่นั้น แต่ คลั่ง เลย หลังจากที่ได้อ่านข้อความต่างๆ ก็ถึงได้เข้าใจว่า ต่อไปนี้ไม่ควรจะโอดครวญเรื่องรถอีกแล้ว เพราะเราไม่ใช่คนเดียวแน่ที่เคยรู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันนั้นผมกลับมาเล่าให้พ่อ (ที่เคยไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถรุ่นนี้ เพราะอะไหล่หายาก และเพื่อนที่บอกผมว่ารถเก่าที่ใครๆขายให้กันแล้วบอกว ่าสมบัติผัดกันชมนั้น ไม่จริง แต่น่าจะเป็นสมบัติผัดกันก่ายหน้าผากมากกว่า) พอได้ฟังว่า มีพี่ใจดีคนหนึ่งเค้าให้อะไหล่รถมา แล้วยังช่วยทำที่ปัดน้ำฝน กับที่เปิดฝากระโปงให้ แถมเลี้ยงข้าวอีก แล้วยังบอกว่าจะช่วยดูแลรถให้ อาทิตย์หน้าจะล้างคาร์บูให้ พ่อผมและคนอื่นๆที่เล่าให้ฟัง อึ้งกับไปหมด ไม่คิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องจะทำให้กันได้ขนาดนี้
***ผมขอสารภาพตามตรงเลยว่าตอนแรกแอบคิดน้อยใจว่า ถ้าเรามีเงินใครละจะไปอยากใช้รถเก่าๆ ดับๆ ติดๆ สนิมผุเกอะกัง แต่วันนี้ผมก็เกิดคำถามว่า ระหว่างความสะดวกสบาย กับ ความทรงจำที่งดงามนั้น คนเราโหยหาสิ่งใดมากกว่ากัน แต่สำหรับผม ที่เห็นชัดๆตอนนี้ อย่างน้อยก็คนหนึ่งละที่กำลังบอกผมว่า ความทรงจำที่งดงามนั้นสามารถทำให้คนเรา อดทน รอคอย เพียรพยายาม เพื่อให้ได้มาซึ่งความภาคภูมิใจ
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ใช้รถรุ่นนี้ เพราะมันคงเทียบไม่ได้เลยกับการที่เราขับรถใหม่วิ่งฉ ิว เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่หัวใจมีแต่ความแห้งแล้งอยู่บนท้องถนนที่เอาแต่ขับ รถปาดหน้า แซงกัน บีบแตรไล่กัน

คืนนั้นผมขับรถกลับมา ถูกคนบีบแตรไล่อยู่หลายยก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราโหดร้ายกันจัง ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงคิดว่า ทำไมรถผมไม่มีแตรนะ จะได้บีบแตรกลับ ทำไมไม่มีเครื่องยนต์ 2000 นะ จะได้ใส่เกียร์ห้า ขับแซงปาดหน้าสักทีให้มันรู้กันไป... แต่หลังจากวันนี้ไม่ว่าใครจะบีบแตรใส่อีกผมจะไม่สนใจ อีกแล้ว ทันที่ที่กลับถึงบ้าน ผมติดสติ๊กเกอร์ไว้ที่ท้ายรถ แล้วแอบยิ้มอยู่คนเดียวกลางดึก.

RIDE WITH PRIDE

ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจคำนี้แล้วละครับ.

ผมนี่โชคดีจริงๆ ขอบคุณมากครับพี่นาวี.

เมื่อท่านมาด้วยใจที่รักจริงๆ ท่านก็จะใด้ความรักจริงๆ ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ทําให้สังคมแห่งการแบ่งปันมีค่าเ งินซื้อไม่ใด้ทุกอย่างโดยเฉพาะ *นํ้าใจ*ท่านครับสวัสดีครับ

[puy333]

เมื่อท่านมาด้วยใจที่รักจริงๆ ท่านก็จะใด้ความรักจริงๆ ขอบคุณท่านแม่ทัพที่ทําให้สังคมแห่งการแบ่งปันมีค่าเ งินซื้อไม่ใด้ทุกอย่างโดยเฉพาะ *นํ้าใจ*ท่านครับสวัสดีครับ

ยอดเยี่ยมครับ

[imaxseel]

จดหมายน้อยถึง พี่ Jodeci

สวัสดีครับ พี่ Jodeci

วันนี้ผมเข้ามาเช็คเมลล์ที่ร้านเน็ต ลองเปิดเข้าไปดูในบอร์ดมาสด้าเป็นครั้งแรก แล้วรู้สึกอึ๊ง... และรู้สึกโชคดีอยู่หลายเรื่อง...

-เรื่องแรก รู้สึกอึ๊งเมื่อเห็น สีนวล เมื่อเคยเป็น มาสด้าหน้อย...สีน้ำเงิน ถึงได้เข้าใจว่าไม่ใช่ว่าเมย์ไม่ตั้งใจทำรถ และคงไม่ได้ตั้งใจจะซื้อมาทำเพื่อขายแน่ๆ แต่ทำได้เท่านี้ผมก็ยอมรับแล้ว

-เรื่องที่สอง อึ้งเมื่อเห็นว่าพี่นาวี แท้จริงแล้วมีอิทธิพลต่อ มาสด้าคลับ ขนาดไหน และผมว่าพี่ไม่ได้แค่รัก มาสด้า แค่นั้น แต่ คลั่ง เลย หลังจากที่ได้อ่านข้อความต่างๆ ก็ถึงได้เข้าใจว่า ต่อไปนี้ไม่ควรจะโอดครวญเรื่องรถอีกแล้ว เพราะเราไม่ใช่คนเดียวแน่ที่เคยรู้สึกแบบนี้จริงๆ

วันนั้นผมกลับมาเล่าให้พ่อ (ที่เคยไม่เห็นด้วยกับการซื้อรถรุ่นนี้ เพราะอะไหล่หายาก และเพื่อนที่บอกผมว่ารถเก่าที่ใครๆขายให้กันแล้วบอกว ่าสมบัติผัดกันชมนั้น ไม่จริง แต่น่าจะเป็นสมบัติผัดกันก่ายหน้าผากมากกว่า) พอได้ฟังว่า มีพี่ใจดีคนหนึ่งเค้าให้อะไหล่รถมา แล้วยังช่วยทำที่ปัดน้ำฝน กับที่เปิดฝากระโปงให้ แถมเลี้ยงข้าวอีก แล้วยังบอกว่าจะช่วยดูแลรถให้ อาทิตย์หน้าจะล้างคาร์บูให้ พ่อผมและคนอื่นๆที่เล่าให้ฟัง อึ้งกับไปหมด ไม่คิดว่าคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อน ไม่ได้เป็นญาติพี่น้องจะทำให้กันได้ขนาดนี้
***ผมขอสารภาพตามตรงเลยว่าตอนแรกแอบคิดน้อยใจว่า ถ้าเรามีเงินใครละจะไปอยากใช้รถเก่าๆ ดับๆ ติดๆ สนิมผุเกอะกัง แต่วันนี้ผมก็เกิดคำถามว่า ระหว่างความสะดวกสบาย กับ ความทรงจำที่งดงามนั้น คนเราโหยหาสิ่งใดมากกว่ากัน แต่สำหรับผม ที่เห็นชัดๆตอนนี้ อย่างน้อยก็คนหนึ่งละที่กำลังบอกผมว่า ความทรงจำที่งดงามนั้นสามารถทำให้คนเรา อดทน รอคอย เพียรพยายาม เพื่อให้ได้มาซึ่งความภาคภูมิใจ
ผมรู้สึกดีใจจริงๆ ที่ได้ใช้รถรุ่นนี้ เพราะมันคงเทียบไม่ได้เลยกับการที่เราขับรถใหม่วิ่งฉ ิว เปิดแอร์เย็นฉ่ำ แต่หัวใจมีแต่ความแห้งแล้งอยู่บนท้องถนนที่เอาแต่ขับ รถปาดหน้า แซงกัน บีบแตรไล่กัน

คืนนั้นผมขับรถกลับมา ถูกคนบีบแตรไล่อยู่หลายยก ไม่เข้าใจว่าทำไมคนเราโหดร้ายกันจัง ถ้าเป็นเมื่อวานนี้ก็คงคิดว่า ทำไมรถผมไม่มีแตรนะ จะได้บีบแตรกลับ ทำไมไม่มีเครื่องยนต์ 2000 นะ จะได้ใส่เกียร์ห้า ขับแซงปาดหน้าสักทีให้มันรู้กันไป... แต่หลังจากวันนี้ไม่ว่าใครจะบีบแตรใส่อีกผมจะไม่สนใจ อีกแล้ว ทันที่ที่กลับถึงบ้าน ผมติดสติ๊กเกอร์ไว้ที่ท้ายรถ แล้วแอบยิ้มอยู่คนเดียวกลางดึก.

RIDE WITH PRIDE

ตอนนี้ผมเริ่มจะเข้าใจคำนี้แล้วละครับ.

ผมนี่โชคดีจริงๆ ขอบคุณมากครับพี่นาวี.

สุดยอดและยอดสุดเลยครับพี่เรา

[nUn_Su]

มันอาร่ายกันเนี๊ย...........

[TOOK_14]

จดหมายน้อยถึงพี่ Jodeci ยอดเยี่ยมครับ บอกเรื่องราวดีๆแง่คิดดีๆหลายอย่าง ... ยิ่งอ่านยิ่งซึ้งใจครับ

[imaxseel]

มันอาร่ายกันเนี๊ย...........

ผมก็ว่ายังงั้นนั้นแหละ